‘Ben buradayım sevgili yazar, sen nerdesin acaba?’

Kesin bir insan değilim.

Kesin cevapları olan bir insan değilim.

Hobim olur bahanelerin arkasına saklanmak.

Kendimden öteye bile gidemedim bugüne kadar.

Korkak değilim aslında, kesinlikle reddederim bunu. Varlığımdan şüphe duymasam emin ol üstüne yemin ederdim onun.

Ama severim geceleri uyanmayı.

Sen de sever misin?

Karanlıkla arkadaş olduğumda geceleri uyandırır beni. Her gece gelir. İhmal etmez beni hiç.

Karanlıkla oturup bir sigara yakarız.

Karanlıkta sigara içmeyi sevmem ama karanlıkla içerim. İzlememe izin vermez karanlık sigaranın dumanını. O dumanı alır ben ateşi. Ben yanarım, o izler. Tükeniriz tükettiğimiz gibi birlikte.

Eğer ki o gece ağlamışsam iki sigara yakarım. Daha çok duman, daha çok ateş. Biraz daha mutluluk.

Karanlık hiç bana iyi geceler demedi. Demez de. Uyurum ben yine de. Galiba o hiç uyumaz.

Karanlığın üzerine yemin etsem inanır mısın peki?

Samimiyet kurmayı başaramam bakma kusura.

Samimi olamayacak kadar sahte yaşadığımı düşünürüm çünkü.

Ben yaşarım her nasılsa, siz tamamlayın.

İnandın mı?

Bana iyi geceler dilemeni çok isterim sevgili yazar.

Ordasın..

Ben nerdeydim?