demek istediğim sadece

Yaşadığımız için mi ölüyoruz sanki. Birine bağlanmadan yaşayamama durumu var bir de. Peki biz nasıl mı yaşıyoruz?..   Çoğu zaman birileri için . O taptığımız insanlar ağzımıza oksijen tıkamıyacak. Bizi pohpohlamalarının bir nedeni var elbet. Gençliğimizin en güzel zamanlarını bu bok durum için harcarız. Birilerine mutlaka ‘Senin için ölürüm aşkıaaaaam.’ demişimizdir. Allah’tan o göt yoktu da sadece lafta kaldı. Özenerek yaşarız. Herkese. Oralarına, buralarına, onlarına şunlarına.. Yurt dışına kaçma ya da onlar gibi yaşama hayallerimiz olur. Yine göt yemez. Ailemiza sayar söver diplerinden ayrılmayız.(değerini bilin onların) Film karakterlerine benzemeye çalışırız. Hobilerimizden çok fobilerimiz vardır. Televizyon izler siyaset yaparız. Birileri mi bağrıyor, susarsak kendimizi ayıplarız. Ağlarız çok ağlarız. Çoğu zaman yalnızlıktan. Varlığımızı sorgulamaya başlarız işte o zamanlar. en büyük ‘NEDEN’ sorusuna yanıt ararız. Ben bulamadım, sizi bilemem artık. Fakat neden diye sorarken kendime başka birşeyi öğrendim. ‘Sorgulamaktan yaşamayı unutuyoruz bazen. ‘