Fikrimden ödün
vererek zikrediyorum bu gece.
Kendime ihanet
ettim, kendini affet.
Yalnızlık çok
karaktersiz, bunu kaç karakterle ifade edebilirim?
Çay demlemeyi
unutmuşum.
En iyisi oralet bu
aralar.
Evin duvarları
küçülmeye başladı.
Çerçeveler sığmaz
oldu resimlere.
İnsanlar küçülürken,
duvarlar büyüyor.
Sıfırlamaya
çalışırken dünyayı, ben sıfırlandım.
Kendimden terfi
ediyorum bugün.
Başka zamanlara
anlam aramaya gideceğim.
Bulamayacağım için
şimdiden ağlamaya başladım.
Sakin değilim sen
sakin ol.
Ben yine de
görmeyeyim.
Karşımda dur, söz
gözlerimi kapatacağım.
Yalnızlığın çıplak
tenine bile bakmıyorum.
Sen yalnızlık
kadar güzel değilsin.
Yağmur yağarken
duş alıyorum evde.
Paspasta ayak
izim.
Yağmuru aldatıyorum.
Su faturasıyla
ödeşiyorum.
Pencere yolunu
kaybetmiş, benimle dalga geçiyor.
Hakiki kasvet
ismimi soruyor.
Ben hakiki
değilim.
Tartışmasız mağlubiyetlerimin
sonuncusu paspasta.
İz yok oluyor.
Yok oluşa
seviniyorum ben.
Varlığın ispatı
yok olmaktır.
Dedi.
Demişti.
Yok.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder